In Mu.ZEE opende op 1 juli een nieuwe museumvleugel, volledig gewijd aan de Oostendse animatie-pionier Raoul Servais. In dat kader – en als hommage aan de grote maar bescheiden Servais – selecteerde Monokino een gevarieerd programma aan hedendaagse animatiefilms die vandaag mee de toon zetten.

DIORAMA
EMILY LEFEBVRE — BE, 2016 — 6’

ODE TO SEEKERS
ANDREW NORMAN WILSON — US, 2012 — 9’

HI STRANGER
KIRSTEN LEPORE — US, 2017 — 3’

LIFE CYCLES
ROSS HOGG — UK, 2017 — 4’

HYPERLINKS OR IT DIDN’T HAPPEN
CÉCILE B. EVANS — BE/US, 2014 — 23’

EVERYTHING (TRAILER)
DAVID OREILLY — IE/US, 2018 — 11’

SOLAR WALK
RÉKA BUCSI — HU, 2018 — 21’

21/07 18:00 Mu.ZEE Oostende
21/07 20:00 Mu.ZEE Oostende

Emily Lefebvre’s “Diorama” (2016) begint als de metafoor voor een essentiële eigenschap van animatie, namelijk iets tot leven brengen, oftewel de metamorfose van een statisch gegeven naar pure dynamiek. Met haar unieke beeldtaal, die vaak ook schilderkunst en fotografie incorporeert, wijst Lefebvre op de absurditeit van de mensheid. Hoe we dode dieren opzetten om ze vervolgens te bekijken in een ‘kijkkast’, bijvoorbeeld.

Die bijtende toon klinkt nog kritischer in het werk “Ode To Seekers” (2012) van Andrew Norman Wilson, die in de vorm van een mug, injectienaald en een olie-boortoren dezelfde absurditeit herkent. De soundtrack luidt niet voor niets: “If it makes you happy, then it can’t be that bad. If it makes you happy, why the hell are you so sad”. Ook in Kirsten Lepore’s “Hi Stranger” (2017) spreekt een naakt mannetje de kijker troostend toe. Ross Hogg observeert in “Life Cycles” (2016) op vernuftige wijze onze dagelijkse routines en biedt herkenbaarheid.

Technologische ontwikkelingen staan vandaag al een stuk verder dan toen Raoul Servais zijn eerste films creëerde. Dat merken we zeker in het werk van Cécile B. Evans. In haar film “Hyperlinks or it didn’t happen” (2014), zet Evans een computer gegenereerde versie van een beroemde overleden acteur in als hoofdpersonage. Via animatie brengt Evans hem terug tot leven.

Al deze films tonen door hun inventiviteit hoe animatie het medium vormt waar alles mogelijk is, waar grenzen haast taboe zijn. Op die manier laat animatie toe om de dingen vanuit een ander perspectief te bekijken, zoals bijvoorbeeld in David OReily’s “Everything” (2018), of zelfs om een compleet nieuw universum te visualiseren, zoals we kunnen ontdekken in Reka Busci’s “Solar Walk” (2018).

The sea is Monokino’s favourite projection surface for images, stories and histories. In anticipation of our next screening, we’ve started to collect a list of films in which the sea plays a main or supporting role. Can you think of a film that’s not already on our list? We’d love to hear about it via Facebook or Instagram.

{{ film.title }}
{{ film.director }} — {{ film.year }}

SUPPORT — We currently work without subsidies, so your support is more than welcome and literally brings light to the screen:

BE80 7340 4532 5277     BIC: KREDBEBB

Payment reference: ‘Gift’.

Gifts above the sum of € 40 are tax deductible.
A gift of € 100 will only cost you € 55.

TEAM — Anouk De Clercq, Baptist Everaert, Chloë Delanghe, Dagmar Dirkx, David Slotema, Eric de Kuyper, Erien Withouck, Eva Claus, Godart Bakkers, Jana Coorevits, June Laka, Rebecca Jane Arthur, Quinten Wyns, Ynne De Wever.
Graphic design: Michaël Bussaer. Webdesign: Dominique Callewaert.

With the support of Auguste Orts, CINEMATEK, KAAP, KASK School of Arts Gent, Onderzoeksfonds Universiteit Gent, MOOOV, Vlaams Audiovisueel Fonds.

Whoever walks in Ostend today is confronted with a fantastic eclecticism: a brutal grey apartment block exists next to the glorious Thermae Palace. The mighty, almost Stalinist, building of De Grote Post dominates the Hendrik Serruyslaan. A former department store houses a museum for contemporary art. Belle-époque houses are hidden in the quiet but stately streets.

In 2017, one void struck artist Anouk De Clercq: that glorious film culture of Henri Storck, James Ensor or Raoul Servais had disappeared from the streets. With the closure of the Rialto cinema, the last independent cinema from the Ostend cinema circuit also disappeared. Against such an extraordinary backdrop, with the sea as a large projection surface for images, stories and histories, that is such a shame.

And so the idea of Monokino ripens: one room, marked by an equally fantastic eclecticism, where cinema can be itself again. One room where long and short films, film classics, auteur cinema, video art, experimental films, animation, or the work of young makers can find a place. Monokino shows, questions, responds, engages in conversation, invites, welcomes, puts in perspective. Monokino is a place of, by and for people from Ostend, for professionals and enthusiasts, for young and old, for those from here and those from there.

The films that Monokino wants to show don’t only live on the screen. They also spread between residents, spectators, and makers. In that sense, Monokino is also Kopfkino: a mental cinema, where images get the chance to live and multiply.

That’s how Monokino drifts nomadically through those eclectic streets of Ostend and settles in the heads and hearts of the people of Ostend. Soon it’ll moor for good.

Monokino wants to drive cinema into the 21st century and illuminate the adventurous side of film. While we strive for a permanent place as anchorage for cinefiles from Ostend and beyond, Monokino operates as a nomadic film platform.