Twee vrouwen, twee tijden, één zee die alles verbindt.
In aanwezigheid van Nina De Vroome en de spirit van Agnès Varda.
LA POINTE COURTE
AGNES VARDA — FR, 1955 – 86’
EEN IDEE VAN DE ZEE
NINA DE VROOME — BE, 2016 – 61’
| 21/03 | 20:00 | O.666 | Oostende |
Lang vóór het succes van Les 400 Coups van François Truffaut, À bout de souffle van Jean-Luc Godard en Hiroshima, mon amour van Alain Resnais (de monteur van La Pointe Courte), zette Agnès Varda als autodidact in een vissersbuurt van Sète pioniersgewijs de eerste stappen van de Nouvelle Vague – een jonge, frisse golf in de Franse cinema die zich afzette tegen het traditionele “cinéma de papa”.
In La Pointe Courte verlegde Agnès Varda in 1955 de grenzen van het filmisch realisme. In het gelijknamige vissersdorp aan de Middellandse Zee legt ze het dagelijkse leven van de dorpsbewoners vast met een bijna documentaire scherpte. Tegelijkertijd volgt ze een jong koppel dat worstelt met hun relatie, waardoor persoonlijke en collectieve verhalen op poëtische wijze samensmelten.
Met oog voor details, natuurlijke lichtinval en volgens het ritme van het dagelijkse leven, toont ze hoe de mensen en de zee, het werk en de liefde elkaar voortdurend beïnvloeden. La Pointe Courte is een intiem en lyrisch portret van een gemeenschap en een van de meest originele en inspirerende debuten uit de Franse cinema.
Bijna zeventig jaar later biedt Nina De Vroome met Een idee van de zee een hedendaagse blik op de zee en de vissersgemeenschap. Aan de Oostendse kust ligt het maritiem internaat IBIS, waar jongens tussen zes en zestien jaar leven, leren en dromen met de zee als hun dagelijkse metgezel. Hier worden ze vertrouwd gemaakt met de golven: ze kijken naar het water, varen mee op vissersboten, helpen de vangst binnenhalen en leggen de onstuimige zee vast op kaarten waar tijd en stormen geen rol spelen.
De zee lijkt tijdloos, maar achter haar horizon tekenen zich grote veranderingen af. De visserij staat onder druk, de haven van Oostende verroest, en de oude vismijn vervaagt, terwijl onder afbladderende verf een nieuwe kleur oplicht. In deze context observeert de jonge Nederlandse filmmaker Nina De Vroome het strenge internaatsleven in sobere, maar intensieve beelden. Ze toont hoe de jongens op zee, op de simulator en in de klas hun plaats zoeken in een wereld die tegelijk fascineert en dwingt tot respect.
Een idee van de zee is een film over leren, kijken, en de moed om de zee te trotseren – een poëtische uitnodiging om het water niet alleen te zien, maar echt te ervaren.
~ ~ ~
Met de steun van Vlaams Audiovisueel Fonds.
STEUN — Uw steun is meer dan welkom en brengt letterlijk licht op het scherm:
BE80 7340 4532 5277 BIC: KREDBEBB
Met vermelding ‘gift’.
Giften vanaf €40 zijn fiscaal aftrekbaar.
Een gift van €100 zal je slechts €55 kosten.
Artistieke coördinatie: Anouk De Clercq, Godart Bakkers
Algemene coördinatie: Ditte Claus
Artistiek team: Eric de Kuyper, Xavier Garcia Bardon
Productioneel team: Bob Mees, Jef Declercq, Johan Opstaele, Noah Heylen
Communicatie: Cynthia Vandenbruaene
Grafisch ontwerp: Michaël Bussaer. Webdesign: Dominique Callewaert.
Met de steun van Auguste Orts, CINEMATEK, KAAP, KASK School of Arts Gent, Onderzoeksfonds Universiteit Gent, Vlaams Audiovisueel Fonds, Vlaamse gemeenschap.
Wie vandaag in Oostende wandelt, wordt geconfronteerd met een fantastisch eclecticisme: een brutale grijze appartementsblok bestaat er naast het glorieuze Thermae Palace. Het machtige, haast stalinistische gebouw van De Grote Post domineert de Hendrik Serruyslaan. Een voormalig warenhuis herbergt een museum voor hedendaagse kunst. Belle-époque huizen verschuilen zich in de stille maar statige straten.
In 2017 valt kunstenaar Anouk De Clercq één leegte op. Die glorieuze filmcultuur van Henri Storck, James Ensor of Raoul Servais, is uit het straatbeeld verdwenen. Met de sluiting van cinema Rialto verdween ook de laatste onafhankelijke filmzaal uit het Oostendse cinema-circuit. Tegen zo’n buitengewoon decor, met de zee als groot projectievlak voor beelden, verhalen en geschiedenissen, is dat zonde.
En dus rijpt het idee Monokino: één zaal, getekend door een al even fantastisch eclecticisme, waar de cinema terug zichzelf kan zijn. Eén zaal, waar lange en korte films, filmklassiekers, auteursfilms, videokunst, experimentele films, animatie of het werk van jonge makers een plek kunnen vinden. Monokino toont, bevraagt, reageert, gaat in gesprek, nodigt uit, verwelkomt, plaatst in perspectief. Monokino is een plek van, door en voor Oostendenaren, voor professionelen en liefhebbers, voor jong en oud, voor van hier en van daar.
De films die Monokino wil tonen, leven niet enkel op het projectievlak. Ze verspreiden zich ook tussen bewoners, toeschouwers, makers. In die zin is Monokino ook ‘Kopfkino’: een mentale bioscoop, waar beelden de kans krijgen zich uit te leven en te vermenigvuldigen.
Zo zwerft Monokino nomadisch door die eclectische straten van Oostende, en nestelt zich in de hoofden en harten van de Oostendenaren. Weldra meert ze voorgoed aan.
Monokino wil cinema de 21ste eeuw indrijven en de avontuurlijke kant van film belichten. Terwijl we ijveren voor een vaste stek als ankerplaats voor cinefielen uit Oostende en daarbuiten, opereert Monokino als een nomadisch filmplatform.
De zee vormt Monokino’s favoriete projectievlak voor beelden, verhalen en geschiedenissen. In afwachting van onze volgende vertoning, verzamelden we alvast een lijst van films waarin de zee een hoofd- of bijrol speelt. Denk je zelf nog aan een film die er nog niet tussen staat? We horen het graag via info@monokino.org.
{{ film.title }}
{{ film.director }} — {{ film.year }}